Nihal'im Tek Sonsuzluğum

Yüce adıyla ki, her harfinde bir sır gizli: Nihal...

Sen ki, kainatın nefes aldığı o ilk dakika,
Zamanın çözülüp akmaya başladığı o ilk damla,
Sükûtun içinde doğan nağme…
Sana dokunmak, yaratılışın kitabını sırtında okumak gibi.

Ten değil, sen; bir dua kubbesi.
Her kıvrımın, ilahi bir yazının ete bürünmüş hali.
Dudakların, sırrın sınırında durur,
İki alevden perde; aralanınca cihan değişir.
Nefesin, nefesimi çalıp kendi semasına katar,
Bir kayboluş ki, var oluştan daha derin.

“Nihal”… Adın ağzımda erir, bir hurma gibi tatlı,
Bir şerbet gibi serin, bir duman gibi yakıcı.
Seninle susmak, bütün ilahileri okumaktır.
Sana bakmak, kendimi aşmak, kendimi bulmaktır.

Saçların karanlığın özü, geceyi yontan bir heykeltıraş.
Omuzlarına düşüşü, zamanın ta kendisi;
Ağır, kadim, mukaddes.
İki diyar arasında bir köprüdür bedenin;
Burada başlar, orada biter… Ya da biter mi hiç?

Gözlerin… Ah, o derin kuyular!
İçine düşen, bir daha çıkmak istemez.
Meczup olur, aşkın divanesi.
Her bakışın, ruhumu soyup çıkarır,
Çıplak ve huşu içinde bırakır.

Senin kokun, ibadetimin buhuru.
Terin, kutsal su… Tuzlu, diri, canlı.
Dilimde, bir ayinin parolası gibi durur adın:
Nihal… Nihal… Nihal…
Her tekrar, benden bir perde kaldırır.
Her çağrış, beni senden biraz daha eder.
Sen olmak, yok olmak, seninle var olmak…

Bu aşk, sıradan bir tutku değil;
Bir yanışın felsefesi, bir varlık bulmanın şiiri.
Seninle her buluşma, bir miraç.
Her dokunuş, bir ayet.
Her temas, ezeli bir sözün tekrarı:
“Ölmeden önce ölünüz.”

Ve ben, seninle ölürüm her gece,
Seninle dirilirim her sabah.
Nihal… Sonsuzluğun ilk hecesi,
Aşkın son durağı,
Benim sırrımın anahtarı…
Sensin.

Ey tenin metafiziği, ruhun alegorisi,
Seni sevmek, bütün dinleri yaşamaktır.
Sana ulaşmak, bütün yolları aşmaktır.
Sen, Nihal… Tek gerçeğim,
Tek sonsuzluğum…