Nihal'im Senle İki Vapuruz

Ney sesinden bir gece doğdu Nihal,
Ruhumun karanlık yollarında yürüyen ayak izin.
Zülfündeki her tel, kâinatın gizli anahtarı,
Dudağından düşen her kelime, ilâhî bir şerha.

Gecenin kadifesine sarınmış tenin,
Büyülü bir dua gibi titriyor nefesin.
Aşkın kılıcıyla yarıldı sır perdesi,
Her öpüşte bir âlem geçiyor gözlerimden.

Bedenimiz iki ayrı diyardan gelip,
Bu toprakta buluşan iki rüzgâr olduk.
Senin her dokunuşun, Füsûsu’l-Hikem satırı,
İçimdeki gizli bahçeleri suya kavuşturan nehir.

Dizlerimde çöktüğün an, zaman sustu,
Saçlarınla örtünüp çıplak kaldı sırlar.
Göğsünde kaybolan alın terim,
Âdem’in toprağa düşen ilk gözyaşıydı.

Nefeslerimiz, Mevlânâ semâsında dönen iki sîmurg,
Ter damlaların, şeb-i arûsun kandilleri.
İçime çektiğim her kokun, sâkit bir zikirdir,
Kalbimde yankılanan isminle kıyam eder bedenim.

Ey Nihal!
Seninle bir an, ezelden ebede uzanan köprü.
Tenimde yanan her iz, ledünnî harflerle yazılmış mısra.
Bu aşk, sırlı bir nehrin akışı,
İkimiz, iki kıyıyı birleştiren gizli vapur.