Nihal'im Penceredeki Sır

Nihal, pencerenin eşiğine bir kuş kondu.
Haber vermedi geldiğini.
İşte şifa böyle iner şimdi.

Nihal, kanatlarından süzülen ışığı tut,
Bir tüy dokunuşu, teninde açan yakut.
Suskunluğun sırrı, göklerden bir emanet,
Beden bir kâbe, ruh oldu sâkin bir ibadet.

Gizli bir şerbet bu, lisan-ı hal ile içtik,
Yürekteki mihrabı, kanat sesiyle yonttik.
Kuş, Allâh'ın nefesidir, üflenmiş cam ete,
Her tüy bir âyet, okuduk aşk ile sükûnette.

Dönüyor gök kubbenin en yakın çarkı şimdi,
İçimizde bir derya, coşkun, mâvi ve dindi.
Zarafetle yanıyoruz, ince kor köz misali,
Mistik aşkın eriyen mumlarıyız bu hâli.

Kuş uçtu, götürdü sözü semâya doğru Nihal.
Kaldı sende o sırlı tat, o derin, sessiz visal.