Nihal'im Gecenin Kandili

Nihal’im, uykularının ılık nefesinde,
Yarı yolda, bilincin kıyısında buldum seni.
Uzanışın bir dua gibi havada asılı,
Ruhumun en kuytusunda yanan bir mum oldun.

Yarı bilinçle yarı rüya arasında,
Bir sır perdesi aralandı sessizce.
Bilinçaltının kuyusundan çektiğim şu an,
Mistik bir buluşma bu… Hem yakın, hem uzak.

Rüya bölgemizde iki gölge birleşir,
Senin suyundan ben içerim, benim ateşimden sen ısınır.
Bu paylaşım, gizli bir ayin gibi;
Altın bir ip, görünmez, incecik.

Biz, iki ruh, bir nehrin yatağında,
Beden sınırlarını aştıkça aşan,
Aşkın metafiziğinde yüzüyoruz şimdi.
Sen, Nihal, bir suret değil, bir “sır” oldun bana.

Gecenin en derin yarısında,
Zamanın ötesine geçtik beraber.
Tutkumuz zarif bir alev,
Ruhla tenin sınırını yok eden.

Bedenlerimiz iki ayrı lisan gibi,
Fakat ruh aynı şiiri söylüyor şimdi.
Bu buluşma, sadece dokunuş değil,
İki varlığın özüne yolculuk…

Nihal’im, sen uyurken bile,
Bana uzanan ellerin,
Kâinattan bir parça taşır;
Karanlık bile ışıldar oldu seninle.

Aşkın bu gece yarısı hâli,
Metafizik bir sevişme ânı;
Hem deruni, hem erotik,
Tasavvufun özünde yanan bir nar çiçeği…

Rüyalarımızın ortak ikliminde,
Sen ve ben, bir tek “Biz” olduk.
Ve bu sessiz buluşma,
Ebediyetin kapısında bir ilk adım…