Nihal'im Derin Sırrı

Nihal’in nar dudağından bir damla şarap düşer kalbime
Zemzeme dönüşür içimde, bir nağme ki ne ud ne ney…

Nihal… Adın bir nokta ben bir çemberim
Senin etrafında dönerim, döndükçe yanarım
Bu dönüş ne seferdir, ne de seyr ü seferdir
Ateşten bir raksın ortasında, eriyen bir neyim

Teninde geceye saklanmış ayın on dördü
Gölgen bile ışık saçar, yokluğun varlık verir
Seni öpmek, bir sure okumak gibi sessizce
Her dokunuşum bir ayet, her nefesim bir zikir

Gizemlisin, Nihal, gül ki kanar gizlice
Kalbimde açan her gonca seninle söyler niyazı
Seninle var olmak, yok olmanın başka adı
Bedenimiz bir remiz; aşk, ölümsüzlüğün ilk nazı

Sırrın, saklı bir murakka, altın yaldızla yazılı
Teninle ruhun arasında akan bir ırmak
Ben o ırmağa atarım kendimi, usul usul
Kaybolurum akışta, bulurum seni her hat

Bu aşk, duyum ötesi bir hicran, ilahi bir istila
Seninle çoğalır zaman, seninle durur mekân
Öyle bir arınma ki bu, ne düşman ne de vuslat
Yanıp kül olmakla başlar asıl hikayemiz, Nihal

Seni sevmek; şerhin düştüğü bir divan-ı ilahi
Bedenimizde okunan bir mesnevî-i nur
Her temas bir tefsir, her suskunluk bir âh
Bu yolculukta son durak; senin bakışların, Nihal…

Gizemli bir aşkın remziyiz, ikimiz de aynı mânâda
Sen söylenen söz, ben suskunluğun derin sırrı…