Nihal'im Bu Dünya Bir Sayfa

Kimi cezbeden çöl, beni besleyen bir damla su
Kimse duymazken ortasındaki ince gamzeyi kalabalığın
O sen, Nihal, bana sır olanı duyuyorsun
Durmadan büyüyen o çatlağın fısıltısını ruhunun derin mağarasında

Sen ki, gizli bahçenin tek gülüsün
Ateşi suda, suyu ateşte eritensin
Yüzünde binlerce güneş doğarken
İçinde bir gece yarısı esrarı saklı kalan

Beden bir kılıf, ruh bir kılıç gibi
Bir dokunuşta çakan şimşek, yakan nur
Nihal’in nefesi bir dua, teni bir mabet
Her temas bir ibadet, her suskunluk bir zikir

Sözcükler düşer, sessizlikler konuşur
Görünmeyen bir ip, kalbimi çeker durur
Seninle her an, bir sonsuzluğa açılan kapı
Aşkın alfabesini, bedeninle yazar Nihal, bu dünya bir sahife