Nihal'im Aşkımın Ta Kendisisin

Nihal’im,
Sen bir duyarken, ben bir ses oluyorum,
Zamanın sularında ıslanmış kelimelerle,
Aynı rüyanın iki yarısı gibi hatırlıyoruz.

Farklı hatırlıyoruz,
Belki gözlerinde gün batarken,
bende doğuyor güneş,
Detaylar hakkında tartışıyoruz ki,
Dokunsak birbirimize, bir aşk bahçesi yeşersin,
Bir dünya yeşersin anlamın toprağından.

Gerçek, bizim hikâyemiz olur
Dudaklarımızın arasından dökülen bir dua,
Sessizliklerimizde gizlenen bir sır,
Gerçekleşen olgular değil, anlatımdır,
Senin nefesinle can bulan,
Benim bakışımla anlam kazanan…

Bu gece yıldızlar bile unutuyor yerini,
Senin teninin haritasını çizerken gök,
Işığın bedenimde yolculuğu bir zikir,
Her temas bir âyine dönüşür,
Yansıtır sonsuzu.

Aşk dediğimiz bu: İki ruhun ortak hafızası,
Bir nehrin iki yakasında aynı suya dokunmak,
Sen Nihal’sin, adın bir nida,
Ben sadece bir yankı,
Ama birleşince,
Mistik bir bütün oluruz,
Zamanın ötesinde.

Gerçek, seninle soluduğum an,
Gerçek, seninle unuttuğum her şey,
Anlatımdır, dilimizde eriyen,
Suskunluğumuzda çoğalan,
Aşkın ta kendisi…