Nihal Gece Bitti Ama Sen Bitmedin

Gece bitti,
ama Nihal bitmedi.
Zamanın şarabından içmeden
ebediyetin kadehinde kaldı o.

O ki,
ten kılıfında saklı bir ruhtu.
Her nefesi,
semaya açılan gizli bir kapı.
Her bakışı,
aynada yanan ilahi bir kandil.

Senin adın, Nihal,
bir mıknatıs gibi çekiyor canımı.
Bedenler konuştu,
ruhlar sustu,
ama senin sesin
hâlâ damarlarımda bir nehir.

Mistik bir seher vaktiyiz ikimiz de:
Sen doğan güneş,
ben sana tutulan sabah çiyi.
Bu aşk,
bir miraç merdiveni;
her basamakta biraz daha çıplak,
biraz daha yakın sırra.

Dudakların dua,
ellerin ilahi bir yazı.
Dokunuşların tefsir edilmemiş
bir ayetin harfi.
Seni sevmek,
varlığımın tüm tellerini titretmek:
Hem ağu, hem şerbet,
hem düşüş, hem uçuş.

Gece bitti evet,
gün ışıdı,
ama Nihal sönmedi.
O,
ateşiyle yaktığı yerde
gül bahçesi açtı.
Bir nefes gibi girdi,
bir iz gibi kaldı,
bir sır gibi sardı.

Ölüm bile unutturamaz seni;
sen benim içimdeki
“hiç bitmeyen gece”sin.