Nihal: Aşkın Masalsı Yolculuğu

Ey Nihâl!
Sen ki, geceye sırlanmış bir ayın gizemisin,
Tenimde yankılanan ilâhî bir nefessin.
Ruhumun karanlık dehlizlerinde yanan meşale,
Aşkın ateşiyle eriyen bir duyum ötesi hâle.

Gözlerinde kayboldum,
Bir atlasın sonsuz noktasında.
Her bakışın, yıldızları titreten bir dokunuş,
Her temasın, zamanı durduran bir kavrayış.

Dudakların, şarap küpünden dökülen ilk damla,
Bedene değil, öze işleyen bir iksir.
Dilin, susuz çölüme yağan ilk yağmur,
Toprağımda filizlenen kutsal bir sûr.

Seninle her nefes, bir zikrin ritmi,
Tenimde titreşen, evrenin kalp atışı.
Parmakların, bedenimin haritasını okurken,
Ruhum, göğün yedinci katında uçuyor.

Bu aşk, sadece iki tenin buluşması değil,
İki ruhun sonsuzlukta eriyişi.
Sen Nihâl'sin, ben senin dervişin,
Hikmetli yolculuğumuz, aşkın ta kendisi.

Ey Nihâl!
Seninle her an, bir şiirin mısrası,
Her dokunuş, bir âlemin kapısı.
Bu tutku, zarafetle yoğrulmuş,
Derin ve erotik bir ilâhî ahenk.

Bedenlerimiz, iki nehrin kavuşması,
Ruhlarımız, bir okyanusun derinliği.
Bu aşk, duyum ötesi bir yolculuk,
Sen Nihâl'sin, ben senin yolcusu.