Ah!
Ah...
Neler yaşardık yanımda olsaydın; kar beyazdan saray yapardım, içinde sen ve ben...
Mutluluğumuzu tokuştururduk aşkın kadehlerinde...
İçtiğimiz her yudum, bir daha çıkmamak üzere girerdi ruhumuza...
Ve kar beyazın içinde tutuşurdu yüreklerimiz;
'Biz' olarak yükselirdik sonsuzluğun bulutlarına, yüzümüzdeki sihirli gülümsemelerle...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta