Nice Şiiri - Erdal Balcı 2

Nice ışıklar vardır, kalpte bir an parlar,
Nefsin kara rüzgârı üfler de söner.
Nice secdeler yükselir göğe doğru,
Kibre çarpıp düşer de sahibini ezer.
Nice zenginlikler vardır, altın gibi parlar,
Sahibini kendi ateşinde köz eder.
Nice fakirlikler vardır, sabrın imtihanı,
Dayanmayı bilmeyen gönlü heder eder.
Nice afiyetli bedenler vardır ki,
Sağlığı kendine perde eder,
Hak’tan uzak düşer.
Nice âlimler vardır, sözleri lal-ı gevher!,
Ama kalpleri ilmin ateşinde kül eder.
Nice cahiller vardır, cehalet bir uyku,
Uykunun içinde gönlünü ebedî geceye gömer.
Ve der ki Celâl sahibi:
“Ey Âdemoğlu!
Sizden her bir nefes, bir imtihan, bir kader.
Eğer yaşlıların rükûsunda gizli rahmet olmasa,
Gençlerin takvâsı göğü tutmasa,
Süt emen bebeklerin masum nefesi
Ve hayvanların kulpsuz duası
Arzı sükût ettirmese,göğü size demir,yeri size çöl,
Toprağı size kül ederdim ben.”
Nice lütuflar vardır, görünmez göze,
Rahmet olur sessizce, gizliden döner.
Ve nice insanlar vardır ki bilmez:
İlâhî merhamet olmasa,bir tek damla yağmur bile
Yeryüzüne inmez,gök dahi üzerimize kapanır,
Dünya bir öksüz gecede tükenir, biter...