Neyzen Şiiri - Zeynebp Özge

-neyzen-

ateşin sırrına mı erdin
kor üfürür dudakların

ben ki
mülga edilmiş şehirler gördüm
dar kapılardan geçtim
küçülerek
heybemde küflü ekmek
bir ömür aradığımı
bir anda buldum
her sırra vâkıf oldum
avuçlarından bade içerek

gözlerim yol yorgunu
kendimi beklemekten
nâmümkün temiz kalmak
bedensiz çıktım evden
tüm varlığımı
mum ışığına bıraktım
inancım
bir kilim gibi serildi önüme
yol boyu

neyzen açık tut kalbini
sen aşkı bilmez mi sandın beni
ben ki
türküler yazdım nefesinden
parmak ucu alfabesiyle
acıyı hissederek