Yaprak ağaca çok güveniyordu ve ağacın dalı kendisini hiç bırakmayacak sanıyordu
İnsan hiç ölmeyecek gibi dünyada kalmaya hazırlanıyordu
Bu serüven hazan gelene kadar sürdü
Neyine güveniyor ki insanoğlu
Nefesini bile ağaçlar ödünç verdi
çan eğrisi tersten işlemekte
tümlüğe eksik zamanlara kucak;
kırka iki kala keşfim
bir dehliz, beynimin çıkmazında...
uzaktan bakan benim
Devamını Oku
tümlüğe eksik zamanlara kucak;
kırka iki kala keşfim
bir dehliz, beynimin çıkmazında...
uzaktan bakan benim
Evet şiirde de belirtildiği gibi
ömür, bitecek bir gün.
'En büyük israf, ömür israfıdır.' der Mevlana.
Bu ömrü israf etmemek gerekir.
Zaten ömür dediğin nedir ki?
Doğunca kulağa bir ezan
Ölünce ardından bir sala.
İnşallah öteki âlemi
hep hatırlayanlardan oluruz.
Tebrik ediyorum.
Kalemine sağlık.
Esen kalın.
Millet kaldımı çekimserim bu konuda,
felaketlerin kaynağını bilmek yerine, kaderden saymanın kolaycılığı öğrenildi ne yazık ki, ne denilebilir ki..
Bu ara ben de çok söyleniyorum,
Bu konularda...
Sahi insanoğlu neyine güveniyor,
Geldiği yeri niye göremiyor,
Düşünemiyor!
Galiba doğru laf..."Şeyh uçmaz, müritleri uçurur!"
Tebrikler Önder Kardeşim..
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta