Ne kara kaşımızdı,
Bizi bağlayan,
Ne kara gözümüz.
Ne mal ne mülk,
Ne paylaşılacak
Bir servet.
Bir derdimiz vardı elbet,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bizi bağlayan şuydu:'Bir millet ızdırap içinde inlerken onun evlatları rahat edemez.' davasıydı.Selamını aldım.Sağolasın Selami Abi...
Turgut Yıldızan
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta