Nevmidlik Şiiri - Ünal Serhat Yorgancı

Ey gönül, görme sakın âtîyi zulmet perdesi,
Zulmet içre nice bin nûr gizlidir, bil desi.
Ye’s elinden tutan er, cânına düşmandır hemân,
Âşık olan, nâr-ı ümîd ile yanar her dem zaman.
Âh ki nevmîdliktir rûhu virân eyleyen,
Kalbi zindân, aklı mahbûs, fikri zindân eyleyen.
Ye’s ile secde eden, şeytana kul olmuş olur,
Rahmet-i Hakk’tan kaçan, gazab ile dolmuş olur.

Ben ki derd ü mihneti cânıma mihmân eyledim,
Gam denizdir, ben o denizde nice ummân eyledim.
Fakr u nâçârî benim devletim oldu bu yolda,
Sabır ile buldum âhir ben safâyı her belâda.
Deme kim: “Yol kapandı, baht-ı siyâhım söndü hep,”
Bir kıvılcım yeter kim, kül içinden çıksın hep.
Ger karanlık gece uzunsa sabâhı vardır âh,
Her firâkın ardınca vuslat yazar Levh-i İlâh.

Ey ki esbâbı bırakıp ye’s eteğin tuttun sen,
Kendi kendinle cihâd eyle, budur nusret hemen.
Zîrâ himmetdir açan kilid-i her müşkil kapı,
Âşıkın azmiyle döner çarh-ı devrânın yapı.
Ey vatan derdiyle yanıp lâkin el uzatmayan,
Söz ile feryâd eden, fi’l ile yol açmayan!
Sözle kurtulmaz diyâr, azm gerek, sa’y gerek,
Bir avuç toprak için bin baş koyan hay gerek.

Memleket sahipsiz ise batması haktır dediler,
Lâkin sahip olanın devri gelir, gör dediler.
Bir kişi azm eylese, dağ yerinden oynar hemân,
Katredir amma olur ummân o katre bir zamân.
Baykuş ötse harâbede, gül biter himmet ile,
Virâne şenlenir bir cânlı gayret ile.
Kalk ey âtıl beden, ey dipdiri meyyit uyan,
Baş senindir, el senindir, yazgı seninle yazan.

Benim derdim çok, amma dermânım azmimdedir,
Gam bana yoldaştır, lâkin dostum sabrımdadır.
Ye’se düşsem bir an, cânımdan olurum cüdâ,
Ümmîd ile yaşarım, çünkü ümmîd Rahmân’dandır.
Çalış, yan, kül ol, amma ye’se kul olma sakın,
Kendin yansan da olur, yaktırma yarınını, bakın.
Zîrâ azm ü ümîd ile diridir her millet,
Ye’s ise ebedîdir, sürükler insanı zillet.
Ey gönül, sözüm budur, tut bunu vasiyet bil:
Karanlık görsen âtîyi, sen nûru kendin halk et, bil.