Kaygıların sıkıştırdığı bir köşe başında,
ümitsizliğin katili oluyorum bir gece yarısı.
Kan değil gül damlıyor ellerimden,
dizelerden çıkıp neşvü neva buluyor minik bir umut.
Sevdasını kalbinin yedi kat dibine gömen aşıktan değil,
kaleminin ucuna sızdıran aşıktan alıyor can suyunu.
Olduğum ile olmaya çalıştığım arasında yorgun bir savaşçıyım,
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta