Kaygıların sıkıştırdığı bir köşe başında,
ümitsizliğin katili oluyorum bir gece yarısı.
Kan değil gül damlıyor ellerimden,
dizelerden çıkıp neşvü neva buluyor minik bir umut.
Sevdasını kalbinin yedi kat dibine gömen aşıktan değil,
kaleminin ucuna sızdıran aşıktan alıyor can suyunu.
Olduğum ile olmaya çalıştığım arasında yorgun bir savaşçıyım,
Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim
Devamını Oku
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta