Ruhumun mızrabına dokundum bin ah duydum
Sarsılan bir hissiyat ve kahrolan uykuydum
Tutunduğum her bir el yaralayan dikenmiş
Parça parça dağıldım dalga dalga bir koydum
Susuzluktan çatlayan yaralı toprakların
Sadasıyla kıvranan bölük bölük orduydum
Ne hüzünlü bir sevinç ne kederli bir akşam
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
