Nergisim Şiiri - Hasret Toprak

NERGİSİM

Bir sabah serinliğinde doğdun içime,
Sessiz bir dağın yamaçlarına benzerdin.
Soğuk ve vakur, ama içten içe güneş,
Adın gibi nazlıydın: Nergisim.

Rüzgarlar saçlarında türkü çağırırken,
Ben seni bekledim baharın eşiğinde.
Ne bir söz verdin, ne bir bakış,
Ama her sabah doğan sendin gözlerimde.

Sarı beyaz tomurcuklarla dolu hayalim,
Karda açan çiçek gibi dirençli.
Bahar erken gelse de dağlara,
Sen hep zamanında geldin kalbime.

Gözlerin…
Bir çift gece lambası sanki,
Ne zaman karanlık çöktüyse yüreğime,
O an yandın içimde,
Ve aydınlandım bir ömürlük.

Seni ilk gördüğüm an,
Bir şiir düştü zihnime;
Dili eski, sözü taze,
Bir halk masalı gibi:
İçinde hep sen varsın, Nergisim…

Ah, nasıl anlatılır ki senin güzelliğin?
Ne ressamın fırçası yeter,
Ne ozanın kelimeleri.
Sen doğanın suskun mucizesisin;
Sadece gören anlar,
Sevgiliden öte bir anlam…

Zaman geçtikçe solan çiçeklere inat,
Sen hep taze kaldın anılarımda.
Belki rüzgar savurdu kokunu,
Ama tenimde kaldı izlerin.

Kalbim senle doldu taştı,
Bir ömürlük nehir gibi aktın içimden.
Kimse bilmedi, kimse duymadı seni,
Ama ben yaşadım seni,
En sessiz yerimde, en derinimde.

Nergisim…
Ne ilkimsin ne de sonum,
Ama en güzel “aralık” sensin hayatımda.
Ne yaz güneşisin,
Ne de kış ayazı;
Sen baharın tam ortasında bir huzursun.

Belki bir gün,
Bir kır yolunda yeniden açarsın.
Bir başkasının değil,
Yine benim için…

Ve ben,
Yıllar geçse de üzerinden,
Yine diz çökerim önünde,
Bir çiçeğe bakar gibi değil,
Bir hayale, bir mucizeye bakar gibi…

Nergisim,
Adınla andım her baharı,
Ve seni bekledim her veda sonrası…
Çünkü bazı çiçekler,
Sadece bir kez açar.
Ve ömür boyu hatırlanır…