Nergis Kokulu Özlem Şiiri - İhsan Yılmaz

Nergis Kokulu Özlem

İhsan Yılmaz

Geceyi ikiye böldüm adınla,
Yastığımda nergis kokulu bir sızı var.
Rüzgâr saçlarını getiriyor uzaktan,
Ama sen yoksun…
Ve yokluğun en çok sabaha ağır.

Ellerim boşluğa dokunuyor her gece,
Sanki birazdan omzuma başını koyacaksın.
Bir çay demliyorum sensizliğe,
Buharında yüzünü arıyorum,
Camda silinen bir hayal gibi.

Nergis kokulu bir mevsimsin sen,
Toprağıma düşen ilk yağmur,
Yüreğime filizlenen en kırılgan umut.
Adını andığımda içimde
Sessiz bir çiçek açıyor.

Özlemek,
Bir şehrin bütün ışıklarını söndürüp
Tek bir pencereye bakmak gibi.
O pencere sensin.
Ve ben her gece
Orada yanmayı bekleyen bir ışığım.

Gel demiyorum artık,
Ama bil ki…
Yokluğunda bile
Sana doğru büyüyor içimdeki sevda,
Nergis kokulu,
Sabırla.

Şubat / 2026