Köklerimiz ne kadar derinde olsa da,biz yine de toprağın üzerindeki olmaktan öteye gidemiyoruz.
Kendimizi dinlediğimiz zaman,ki çoğu insan bunu çoğu kereler yapar; ben bu muyum,veya ne kadarım,
görünen tarafım benim gerçeğimmi yoksa daha derinlerdemi saklanıyorum.Özünü eleştirmek,biraz
cesaret istiyor gibi,yada kendi gerçek yüzümüzle karşılaşmak ürkütüyor.Öyle ya,belkide bizim olduğumuzu
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta