Çökmüşsün yine kalbimin derinliklerine
Kaplamışsın bembeyaz bir örtüyle
Göremiyorum, bilemiyorum attığım adımları
Sanki uçuyorum, uçsuz bucaksız gökyüzünde
Ufuk beyazlığı andırıyor bana kefeni
Bir başımayım koyulduğum bu yolda
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta