Nereye gidiyor bu insanlik
tanimiyorum bu zamanda
kendimi bile meyhane sokaklarinda
bu cagin cocuklari
tanimiyorlar ne anneyi nede babayi
zehirli bir zambak gibi
kayboluyor etrafinda sevdikleri
Anlat bize yürüyüşün güzelliğini
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
Devamını Oku
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
önce sohbet ve kardeşlik geleneği kayboldu.. geriye kalanlar birer birer yok olmaya mahkûm oldu böylece.. araya birşeyle sokuşturdu çağ.. usul usul göz temasımızı bile kaptırdık teknolojinin araya girmesiyle..
ve insanlık teknolojiye ters orantılı biçimde yitirdikçe yitirdi insaniyetini.. hayvandan da esfeline koşar oldu güngün..
dur demek yine bizlere düşüyor..davranmak vaktidir şimdi..her zaman..
baki selam..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta