Belleğimin kırık dallarından araladığım
Romana bir güz bırakıp giden yolcum
Yüzünün oyasını usul usul işlerken yüreğim
Sayıklayan saatler hızar gibi geçip gövdemden
Biçilmiş ne varsa, ne varsa yarım düşlerden
Dağıtıp gürlemişti şehrin tepelerinden
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta