Kırık zamanın her ucu, heybesinde çığlıklar.
İçinde sancılı bir masal, künyesinde o var!
Çocukluğum geçti gözümün önünde, şimdi ömür geçişmekte.
Zaman, avuç içi kadar zaman, boynumu bükmekte!
Kimden öğrendim ben böyle susmayı?
Denizinde boğulmayı, rüzgarında kaybolmayı,
kimden öğrendim, sana böyle uzaktan bakmayı?
Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Devamını Oku
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta