Adem’in ilk çocuklarıydık, sen ve ben.
Gözümü açıp seni ilk gördüğümde,
ilk fırtınanın koptuğu gün yüreğimde,
elimi tutup söz vermiştin bana, demiştin ki;
“aşkım kıyamete kadar sürecek, sen sevmesen de”
Şimdi tufan oldu sevgilim. Sen kayboldun...
Ben Nuh’un yanındayım. Ya sen...
Aşkı nasıl da çiçekce yaşamıştık biz kadınım
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan
Devamını Oku
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan




hani insan bazı çıkmazlara saparda yolunu bulamaz. işte tam o anda bir ışık belirir uzaklardan. işte yaşama tutunacağın an. sedece ve sadece tek bir an kurtarır seni.
insanlığın ilk sevdası (((((( işte şiirin tutunduğu dal. ne güzel bir kelime değilmi??
umarım beni anlamışsınızdır.... saygılar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta