Nereden tuttuysak Şiiri - Murat Ülkü

Nereden tuttuysak oradan kırıldı dalımız,
Anlayacağınız, hep dar ağacında sallandı umutlarımız.
Ve hep inceldiği yerden başladı hayatımız,
Hüzünle karıldı, kederle yoğruldu mayamız.

Gönül bir kuş gibi konmak istese de huzura,
Fırtına dinmedi, gökler kan ağladı payımıza.
Hayat en ince yerinden kopsa da yine,
Hüznü miras bildik, kattık her gün soframıza.

Düğümlendi boğazda söylenmemiş bin bir hece,
Bakışlar yorgun, ufkumuz ise zifiri gece.
Geçmişin yükünü taşırken yorgun dizlerimiz,
Gelecek, meçhul bir gölge; çözülmez bir bilmece.

İnceldiği yerden kopsun dedikçe bu amansız hayat,
Daha sağlam düğümler attı acı, ömür üstüne.
Yıkıldı bendimiz, kalmadı dünyada bir zerre tat,
Hasret, bir kor gibi düştü yangınlar üstüne.

Şimdi bir harabe, bir enkazdır geride kalan,
Kendi küllerine gömülen o mağrur anka.
Doğru bildiğimiz ne varsa, hepsi koca bir yalan,
Savrulup gidiyoruz meçhul bir uzaklığa.

Sabahı beklemekten yoruldu o firari gözler,
Güneş doğsa bile ısıtmıyor artık içimizi.
Yarım kaldı dillerde en masum, en güzel sözler,
Karanlık bir kuyuya hapsettik sevinçlerimizi.

Hangi limana sığınsak fırtınaya tutulduk,
Hangi dalı sevdiysek elimizde kırıldı kaldı.
Feleğin çarkında en zayıf anımızda vurulduk,
Gülüşlerimiz bir kış masalında asılı kaldı.

Ne baharın neşesi uğradı bu tozlu viraneye,
Ne de bir dost eli uzandı düştüğümüz derinden.
Döndük durduk hep aynı sessiz, sağır bahaneye,
Vazgeçtik artık o eski hayallerin ferinden.

Zaman; yarayı sarmak yerine köz bastı bağrımıza,
Geçen her saniye ruhumuzdan bir parça çaldı.
Veda ettik nihayet o beyhude çağrımıza,
Bize sadece kırık dökük bir hüzün kaldı.

Yine de her yıkılışta derin bir nefes saklıdır,
Toprak altında filizlenen o vakur sabır gibi.
Kırılan yerimizden belki canımız haklıdır,
Derdi veren, elbet bilir kalbimizdeki o dibi.

Şimdi sussun tüm diller, kelam yoruldu artık,
Bırakalım rüzgar fısıldasın yarım kalanları.
Gömleğimiz delik deşik, ruhumuz çoktan yırtık,
Kimseler duymasın bu sessiz feryatları.

İnceldiği yerden kopsun dedik, kopmadı işte,
Düğüm üstüne düğüm, sitem üstüne sitem.
Bir ömür tükettik o en hüzünlü düşte,
Sonunda bize kalan; bir bardaktaki o son matem.