Nerdeydin Şiiri - Hamit Atay

NERDEYDİN

Nerdeydin
ben geceleri sabaha bağlarken acımı,
duvarlara çarpa çarpa büyürken yalnızlığım?
Bir sandalye daha çektim masaya,
yokluğun oturdu karşıma
konuşmadı…
hep sustu.
Nerdeydin
gülüşümü cebimde kaybettiğim gün?
Bir çocuğun bayram sabahı gibi beklediğim umut
akşam olmadan karardığında,
ellerim boş, ceplerim yorgunken
nerdeydin?
Ben adını andıkça
saatler yavaşladı,
takvimler küstü bana.
Geceler uzadıkça uzadı,
uyku küskün, rüyalar yarım kaldı.
Bir sen tamamlanmadın…
Nerdeydin
kalbime “dayan” dediklerinde?
Herkes nasihat verdi,
kimse omzunu bırakmadı.
Bir ben kaldım aynanın karşısında
bir de sorularım…
Cevapsız, sen gibi.
Yollar yürüdü benden önce,
ayaklarım değil, içim yoruldu.
Her adımda seni sordum rüzgâra,
rüzgâr sustu…
sen de.
Nerdeydin
en çok da güçlü görünmeye çalıştığım günlerde?
İnsan en çok o zaman kırılır ya hani,
kimse fark etmez.
Gülüşüm kalabalıktı,
içim ıssız bir istasyon…
Trenler geçti, sen geçmedin.
Ben seni beklerken
mevsimler değişti,
baharlar gelip özür diledi,
kışlar içime yerleşti.
Bir sen gelmedin,
bir sen…
Nerdeydin
adımı bir tek senin ağzından duymak isterken?
Herkes seslendi,
hiçbiri çağırmadı beni.
Adım vardı ama sahibim yoktu,
yüreğim vardı ama tutanı yoktu.
Şimdi soruyorum,
kızarak değil,
yorularak…
Nerdeydin?
Belki geç kaldın,
belki kayboldun,
belki de hiç gelmeye niyetin yoktu.
Ama bil ki
ben beklemeyi öğrendim senden önce,
vazgeçmeyi ise
senden sonra…
Ve eğer bir gün
bu şiirin bir yerinde durup
“beni mi anlatıyor” dersen,
işte o an bil ki
ben hâlâ buradayım…
Ama artık
seni sormuyorum.
Hamit Atay