/gecem sessiz, şehir suskun
canım yanar sen yoksun/
Belki kokunu taşır diye soluyorum havayı
sesin diye dinliyorum sensizliğin sessizliğini
gözlerinmiş gibi dalıyorum gecenin karanlığınakahretsin! doğa bile derman olmuyor
sensiz gecenin yalnızlığına
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta