Nereden bilsinler, içimde kopan fırtınaları? Yüzümdeki gülümsemenin ardında sakladığım acıyı, kimse görmez.
Herkes, güçlü duruşuma, sakin tavrıma bakar, ama kimse kalbimin derinliklerinde neler yaşandığını bilmez.
Nereden bilsinler, geceleri uyuyamadığımı, düşüncelerin kafamın içinde dönüp durduğunu?
Nereden bilsinler, her sabah uyanırken içimde bir umutla uyandığımı ama günün sonunda yine hayal kırıklıklarıyla dolduğumu?
Kimse, gözlerimdeki hüznü fark etmez.
Herkes, dışarıdan görüneni yargılar, ama kimse içimdeki savaşı anlamaz.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta