Nerde O Eski Bayramlar

Nerde o eski bayramlar, sabah ezanıyla uyanan çocuk kalbimin telaşı,
Annemin avucunda sakladığı şeker gibi umutlarım vardı, şimdi hepsi küllenmiş bir hatıra,
Kapı kapı dolaşırken utanmazdık sevinçten, gözlerimiz ışık, ceplerimiz dualarla dolu,
Şimdi kapılar kapalı, kalpler kilitli, selamlar bile yarım kalmış gibi,
Bir radyodan yükselirdi Zeki Müren sesi, bayramı bayram yapan o ince sızıyla,
Ve biz bilmezdik büyümenin, insanı bu kadar sessiz bir yalnızlığa sürükleyeceğini...

Nerde o eski bayramlar, dedemin baston sesiyle gelen hikâyeler,
Bir lokma tatlının bin şükür olduğu sofralar, şimdi koca masalar yetmiyor boşluğa,
Bir sarılışta geçerdi bütün dertler, şimdi sarılmak bile yabancı bir dil gibi,
Anılar biriktikçe ağırlaşıyor insan, bayramlar bile taşıyamıyor bu yorgunluğu,
Kasetçalar dönerdi, Müslüm Gürses ağlardı içimizden,
Ve biz ilk kez o zaman anlamıştık, bazı bayramların aslında hüzünle yazıldığını...

Nerde o eski bayramlar, sokaklar çocuk sesleriyle yankılanırken gökyüzü bile gülerdi,
Şimdi suskun apartmanlar, camlarda yorgun yüzler, herkes kendi içine kapanmış,
Bir bayram sabahıydı sanki dünya, ama artık kimse uyanmak istemiyor o sabaha,
Gülüşler plastik, tebessümler yorgun, içimizde büyüyen bir eksiklik var adı konmayan,
Bir köşede çalardı Barış Manço, “Bugün bayram erken kalkın çocuklar” diye,
Ama biz çoktan geç kalmışız o çocukluğa, çoktan kaybetmişiz o masum zamanı...

Nerde o eski bayramlar, annemin gözlerinde saklı bir dua gibi yaşardı mutluluk,
Şimdi o gözler yorgun, o dualar eksik, o sıcaklık çok uzaklarda kalmış,
Bir mendile sarılı harçlık kadar değerliydi sevilmek, şimdi parayla ölçülür olmuş her şey,
Bayramlık ayakkabılarla yürüdüğümüz o yollar bile bizi tanımaz artık,
Fonlarda yankılanırdı Orhan Gencebay, kader diye diye büyüdük,
Ve kader bize en ağır hediyeyi verdi: geçmişe özlem...

Nerde o eski bayramlar, komşuların kapıyı çalmadan girdiği o samimi dünya,
Şimdi zil çalınca bile korkuyor insan, kim geldi diye değil, ne eksildi diye bakıyor,
Bir tabak baklava bin gönül ederdi, şimdi gönüller paramparça, tabaklar dolu olsa ne fayda,
Bayram dediğin paylaşmaktı, şimdi herkes kendi yalnızlığını saklıyor süslü cümlelerin ardında,
Bir şarkı yükselirdi İbrahim Tatlıses’ten, içimiz parçalanırdı,
Ve anlardık ki bazı bayramlar sadece geçmişte kalmak için vardır...

Nerde o eski bayramlar, şimdi sadece bir soru gibi asılı kalmış dudaklarımızda,
Cevabı yok, çünkü o bayramlar bir daha dönmeyecek kadar kırıldı içimizde,
Her geçen yıl biraz daha eksiliyoruz, biraz daha unutuyoruz nasıl sevinileceğini,
Bir çocuk sesi arıyoruz sokaklarda ama yankı bile vermiyor artık duvarlar,
Ve ben her bayram sabahı içimden sessizce soruyorum hayata,
“Biz ne zaman kaybettik o bayramları, yoksa bayram mı bizi unuttu…”