Neleri tüketmedik ki Şiiri - Suleyman Zo ...

Neleri tükettik o günden bu güne?
Masumluğu,
Birbirimizin yüzüne bakarken utanmayı.

İyi niyeti,
Bir selamın karşılıksız kalmadığı zamanları.
Şimdi herkesin cebinde
Kırık bir suskunluk taşıdığı günler var.

Sevdayı,
Yoksul bir evin sobası gibi
Ateşi harlı ama ömrü kısa.
Kimse kimseye ısınamıyor artık,
Herkes kendi külünü saklıyor.

Bir şehir gibi dağıldık,
Aynı sokakta yürüyüp
Aynı acıya yabancılaştık.
Duvarlar yükseldi aramıza,
İnsanlar değil, korkular büyüdü.

Yalnızlık,
Kalabalıkların ortasında çoğaldı.
Omuz omuza ama
Birbirine dokunmayan hayatlar yaşadık.
Bir çığlık vardı içimizde,
Herkes duydu
Kimse sahiplenmedi.

Eskiden acı paylaşıldıkça hafiflerdi,
Şimdi acı bile kişisel.
Bir annenin ağlayışı
Sadece kendi evine sığıyor,
Bir işçinin yorgunluğu
Sabaha kadar kimseye anlatılamıyor.
Bize “alışın” dediler,

Alıştık.
Ekmeksizliğe,
Adaletsizliğe,
Birbirimizi kaybetmeye.

Ve en çok da
İnsanın insana yabancı oluşuna alıştık.

Oysa ne güzeldi bir zamanlar;
Bir cümleyle iyileşmek,
Bir bakışla ayakta kalmak.
Şimdi herkes kendi içine gömülü,
Herkes biraz sürgün,
Herkes biraz yarım.

Neleri tükettik o günden bu güne?
Masumluğu,
İyi niyeti,
Sevdayı…

Ve fark etmeden
Birbirimizi.