Nefs Şiiri - Ersin İlhan

Ey nefs!
Nice zamandır taht kurdun gönlümde,
Seni sultan sandım, meğer bir hırsızmışsın
Her anımdan çalıp duran.

Tatlı sözlerle kandırdın beni,
“Bir kereden ne çıkar?” dedin,
Bir kereyle başladın,
Sonra kalbimi zindana çevirdin.

Bil ki ey nefs!
Sen azdıkça ruhum daralır,
Sen sustukça hakikat konuşur.
Sen tok oldukça kalbim aç kalır.

Seni kırmak kılıçla olmaz,
Açlıkla, sabırla, secdeyle olur.
Gözyaşıyla yıkanmayan nefs
Hak kapısından içeri giremez.

Ey nefs!
Topraktan geldin, toprağa döneceksin,
Bu kibir, bu isyan nedir?
Emanet bir nefeste neden böbürlenirsin?

Gel, diz çök!
Rabbini tanı, haddini bil.
Zira nefsini bilen,
Rabbini bilmeye başlar.