Uzak bulutların göz yaşları damladı, bu gece
Tanıkları her yerdeki aşkımızın
Boynu bükük durdular
Son kez, bu gece.
Yitirmek, sevmek ve nefret;
Hiç bu kadar uyum içinde olmadı.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta