Dünyamın son ışığı da söndü,
Yürüyorum karanlık sokaklarımda,
Artık korkmuyorum, fısıldayan gölgelerden,
Kaçılın yolumdan, öfkem taşıyor,
Nefret kusuyor.
Ateşimle yaşamayı öğrendim,
Yollarımız burada ayrılıyor,
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.
Devamını Oku
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.




Güzel bir yaklasim, tebrikler
teşbihte ileri düzey bir maharet sergilemişsiniz tebrikler. fakat satırları bir birine bağlayan kafiyeler o kaliteyi devam ettirememiş. başarılar dilerim saygılar.
bütün zorluklara karşı direnmeyi, mücadele etmeyi, duvarları yıkma mücadele azminizi takdir ediyorum. Yalnız nefret kelimesi insanı tiksindi uyandırıyor, bu keleminin yerine daha direnç gösteren kahraman yapacak bir kelime kullanılsa daha da güzel olacaktı diye düşünüyorum.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta