Dünyamın son ışığı da söndü,
Yürüyorum karanlık sokaklarımda,
Artık korkmuyorum, fısıldayan gölgelerden,
Kaçılın yolumdan, öfkem taşıyor,
Nefret kusuyor.
Ateşimle yaşamayı öğrendim,
ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
Devamını Oku
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam




Güzel bir yaklasim, tebrikler
teşbihte ileri düzey bir maharet sergilemişsiniz tebrikler. fakat satırları bir birine bağlayan kafiyeler o kaliteyi devam ettirememiş. başarılar dilerim saygılar.
bütün zorluklara karşı direnmeyi, mücadele etmeyi, duvarları yıkma mücadele azminizi takdir ediyorum. Yalnız nefret kelimesi insanı tiksindi uyandırıyor, bu keleminin yerine daha direnç gösteren kahraman yapacak bir kelime kullanılsa daha da güzel olacaktı diye düşünüyorum.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta