Bosnalı bir annenin korkunç kâbusu
Ve utancı olarak geldim dünyaya.
Gönlünü nefret doldurmuştu annemin.
Hiçbir zaman bağrını açmadı bana.
Kaderimde sahipsizlik ve kimsesizlik vardı.
Yetimhaneye girdiğimde on beş günlüktüm.
Yıllar özlem ve ıstırapla geçip gitti.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta