Dudaklarımızın kıyısı değince birbirine
Bir ordunun ayak sesleri yükseliyor göğsümde
Nefesin, kendi nefesim gibi yakın
Bir ok gibi saplanır gözlerin gözlerime
Bir hortum misali çekiyorsun kendine
nefesim, senin nefesin gibi yakın
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta