Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Aldığım nefesimsin, içimdesin sürekli,
Gözümün bebeğisin, hayat seninle renkli
Gönlümün sahibisin, ey kocaman yürekli
Bitmeyen şiirimsin, dilimde sözümdesin.
---Nermin hanım bazı şiirler şiirin ilerisinde bir eserdir ,okuyucu şiiri şarkı gibi okur yani bestelenmesine gerek yok , o yürek şiirlerini , o duygu feryadını besteler bile bozar, böyle kalsın ,çok çok içli bir şiir okudum sizi ve şiirinizi kutluyorum saygılar sunuyorum .
Aldığı nefesle sevdiğini bir tutmak, gözünün bebeği kadar kıymetli saymak..... Bundan daha yakın nasıl anlatılır bir sevgili....
Böyle şiirlere 7+7=14'lü kalıp gerçekten çok yakışıyor... ve siz de bu konuda gerçekten çok başarılısınız....
Büyük sevdanın güçlü şiirini ve güçlü şairini içtenlikle kutlarım Nermin Öğretmenim.... daha nicelerine.... Sevgilerimle....
güzel bir sevda şiir okudum, bu güzel şiir için tebrikler nermin hanım
Şiirinizi tebrik ederim yalnız acizane birşey sormak isterim böylesi nefessiz bırakan bir aşk, mantığın önüne geçip yanlışa da gidebilir mi böylesi hisse ermiş bir duygu buna cevap verebilir sanırım yani yanlış bulup aşkını uzaktan plotonik mi yaşamalı yoksa yaralayıcı olsada sırf yaşamalı mıki bana bencillik geliyor bir taraftanda aşk varsa mantık olmamalı diyor biraz karışığim sevgiler
Aşk bir bedene geldi mi o bedeni esir alır her zerresine kadar işler ve kendine benzetir... Varsa yoksa o olur, o söyler ve hep o dinler...
Çok çok güzeldi bir güfte olacak kadar derin ve anlamlı... Diliyorum ki bu güzel şiiri kısa bir zaman dilimi içinde bestelenmiş olarak da görür ve dinleriz... Harika şiirinizi ve kaleminizi Kutluyorum Nermin Hanım... Saygımla...
Güzel
bir
şiir,
kutluyorum
Nermin
hanım.
Selam
ve
hürmetle...
Bir sevda şarkısının güftesi tadında ve kıvamında, mükemmel bir şiirdi.
Kutluyorum efendim, paylaştığınız için teşekkürler.
Aldığım nefesimsin, içimdesin sürekli,
Gözümün bebeğisin, hayat seninle renkli
Gönlümün sahibisin, ey kocaman yürekli
Bitmeyen şiirimsin, dilimde sözümdesin.
Ne güzeldi şiir...Kutluyorum sizi...Yüreğinize sağlık Nermin Hanım...Sevgilerimle...
Çekmeyen bilemez ki aşk derdini çileyi
Uğruna unuttum bak, gündüzü ve geceyi
Sen öğrettin bana yar, hem nazı hem işveyi,
Geçmeyen iç sızımsın, dilimde közümdesin '
Her iyi ve güzel bir amaçta uğraş gerekir, uğraşırken de çekmek gerekir ama aşk üzerinde, daha çok çaba gerekir. Çok duyarlı bir aşk şiiriydi Nermin Hanım, kutlarım. Selam ve saygılarımla esen kalın.
Yaşanmamış sayarım sensiz geçen günleri
Elimle siliyorum mazimdeki dünleri
Bir bilsen gelişinle verdiğim sürgünleri
Tıpkı bir bahar dalı tenimde, yüzümdesin... Mustafa Bay, 'ZEYBEK HOCA'
Çok güzeldi Öğretmenim..
Ben de bir dörtlükle katılıyor, kutluyorum sizi ve şiirinizi..
Bu şiir ile ilgili 50 tane yorum bulunmakta