cebimde unuttuğum toprak
tozlarıyla kapamaya çalıyorum
hala senleşmemiş derinlerini ruhumun.
öylesine bir çığlık
yükseliyor ki filizlendiğin yerde
kahır ve küfür arasında
küflenmeye durmuş yalnızlığım
gerisingeri koşuyor ait olduğu nefese.
ki o nefeste kuşanırım ölümü
kavuşunca adına nefesim...
Kayıt Tarihi : 27.7.2021 23:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!