Ey gönül,
Yalnızlığın bile edepli sarılırken omuzlarına mahlası,
Şiir gibiydin kalem ucunda, mısralarca yazılası...
Bir bakış ki Ceylan kahvesi göz bebeklerinin içinde
Kırk yıl seninle dileğim tanrıdan aynı yastığa baş koyulası
Bir ömür kısacık kalır seninle yaşlanması
Akşamsefalarını kıskandıran mehtaptan,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
