kendi cümlelerimden
bir aşinalıkla
tanıdık sonbahar yaprakları kadar
kırılgan ve naif,
üstelik dile sarmalanmış
harfler yumağı
sessizliğine bürünmüş
beni koyup koyup gitme
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun
Devamını Oku
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta