Nefes Nefese Şiiri - Filiz Kalkışım Çolak

Bir klarnet çığlığıdır dokularımda parçalanan
Her nefeste bin dirilen ruhtan ayrılışıdır yokluğun ey can ...
Ben seni can içre canda nasıl sevdim
Ovalanırken kaburgalarımda çırpınışlar
Tuzla buz yaratılışların serçelenişlerinde
Üzerime eğilen bedenin ruhtan dökülüşlerinde
Damla damla sinelerin arasına saçılışlarında sıcağında kalan ıslağını üşüyüşlerde

Ah yangınlar aciz
Köpük köpük denizlerin kıyılarında dövülen gelişleri gözesini bulamayışların
Öyle ulu orta oluşumun çiy tutmayışı vurup vurup geçişlerin
Ardımızı akışı çırılçıplak nehirlerin
Tenhalarını sek içtiğim ağzı susuzluğun
Kor kor har har senliğinde bulduğu sensizliği yaşayışı
Eriyişi gölgesinde hayalin kaybedişi

Kopuyor kıymığından bel düşüyor değdiğin yerlerin cızırtısına
Kıyılarıma çekiliyor düşünde kapkara kirpiğinin yansıyışlar
Geceyi alaşağı eden dürtülerin bendi aşan cürmü ahh
Sanırsın ki dünya duracak şahitti Yaradan
Ah nasıl sevdim
Ölümü emişi dudaklarından nefesin
Derinliklerine hibe edişi sonsuzluğu
Filiz filiz kırılıp yüreği damıtışı kanatlanışların baharına
Sırtı verip usturalara kan revan sızısına ay’ın yavrulayışları müjdeleyişi
Hasret kırmızısı şafakları dinip dinip
göz bebeklerini sancıyışlarda kucağına büluğ bir kız verişi

Yıldızlara kadar uzanıp öpmelerden döndüğü boynu
beyazla dağlayışı
Lazera sürülerinin vurgun yediği sığlarda inatla köprücüğünü sayıklayışı gelinciğin

Titrediğimiz birbirinden geçtiğimiz
yüz yüze kalışlarımızdan kopan çığ’ı sevişmelerin ey can
Yeniden yeniden sevmelerin en başında hep aynı hevesle doğuşunda sabahın
Çoşkuyu ziyadesiyle kaynağına taşıma telaşıdır…

''Deliler Teknesi sayı 89''