Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
VURGU SLOGAN KELİMELER O DENLİ ETKİLİ Kİ?! SANKİ BİR AVUÇ KÖZ YUTMUŞ, GÖZYAŞLARI PÜSKÜRMÜŞ GİBİ OLDUM. TEBRİKLER GÜZEL DOSTUM. YILMAZ TÜRKYILMAZ
Her kıtası bir başka güzel,
Aslında hüzün değil,veda değil; yine sevgi, yine sevda kokuyor bu şiir; güvencini,dayanağını, umudunu sunuyor bize, belki biraz da minnet ya da vefa...Ancak bunlar korkularının üstüne giydirdiği bir elbise mi yoksa, korku ve çekincelerini bunların üstüne mi örtüyor pek belli değil, dolayısıyla yüreğimizde kalan duygu hüzün oluyor.Ancak ben şairin sevgi elbisesiyle daha şık göründüğünü düşünüyorum.
Ve her güzellik alkışlanır...
Saygı ve alkışlarımla...
Çok güzel.........kutlarım
'Bıçaklar arasında giderken
Uykuya
Düşlerimdeki türküleri gönder bana
Bir de...
Dost yüzlerdeki gülücükleri '
duyguların doruğa çıktığı enfes dizeler bunlar... kutluyorum yüreğinizi...
' bana bir gülücük verene bütün nesemi veririm '(y..icik) bir vecizimin bu güzel siire katki yapacagini düsünerek...
''sadece unutmak değildir ihanet olan...Biliyorum ölmek de ihanettir sevdama''
Evet, haklısınız.Sevdaya ihanettir ölüp gitmek.Ama bedeli ağır bir ihanet. Ama hayat treni istasyon istasyon yolcularını indirip bindirmeye devam ediyor, bu bitip tükenmek bilmeyen yolda. Duygu seli güzel şiiriniz için kutlarım.
Sevgili Kardeşim Sayın: Nevin Özveri
Çok güzel bir şiir olmuş.
Beğenerek ve saygı duyarak Şiirinizi okudum.
Tebrik ediyor başarınızın daim olması dileklerimle birlikte sayfanıza geldim.
Hürmet ve sevgilerimi getirdim sayfanıza ... Lütfen kabul buyurunuz.
Kaleminiz her daim kudretli, İlhamınız eksilmesin diyorum.
Saygılarımla Şiirinize Tam Puan gönderiyorum
Dr. İrfan Yılmaz. - TEKİRDAĞ.
tatlı cadım barbim benim seni bize ALLAHIM bağışladı biliyormusun ki o gece sabaha kadar dua edenin çoktu senin seni seviyorum canım.münevver şenol
Ses veremezsem de sesine
Yine de tutunurum yüreğine
Sızıp uykularına
Serçelerin sıcak kanatlarıyla
Kahve gözyaşlarımı
Bırakırım sol yanına.
aman üstadım Allah sağlık ve sıhhat versin serçe gözyaşlarını bırakmayın yüreğinize saglık kaleminize kuvvet yine güzel bir şiir okudum saygı ve selamlarımla
Sevgili kardeşim Nevin hanım.Çok hüzünlü bir şiirdi
bu güzel şiirini okurken .içeriği gerçekleri yansıttığını Umut gül hocamdan öğrendim .Sevgili kardeşim Allah acil şifalar versin çok çok geçmiş olsun .İnşallah biran evvel sevdiklerine kavuşursun Rabbim yar yardımcın olsun .Size Yüce Rabbimizden acil şifalar niyaz ediyorum .selam ve dualarımın sizin için olması dileğimle saygılar sunarım Allaha emanet ol .Tuncay Akdeniz
Bu şiir ile ilgili 28 tane yorum bulunmakta