Bir nisan akşamıdır hüznümü gömdüğüm toprağa
Yakarken güneş tenimi sarıldım buz gibi toprağa
Ölü yüzler gördüm her bir yanımda
Sen çiçekler büyütürken göğsünde
Benim göğsümde büyüdü yara izleri
Sen nefes olurken kurumuş topraklara
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Tebriklerimi sunuyorum...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta