Ne yavrum diyenin,
Ne bu bir sürü saçmalıkların yargılandığı toplumun,
Hiçbir şeyden habersizken dahi, yatıp sallandığım beşiğin,
Beni her şeyimden alıp, çok uzaklara götüren…
O uzayıp gide gide bitmeyen yolların,
Anısı gelecekte olan, bu yaşadığım hayatın,
Benimde bir zamanlar içinde, yaşadığımı sandığım…
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta