Yanımdan kurşunlar geçerken,
dönüp sorarsın bana;
bu titreyen eller niyedir,
nedir korkun?
Cevaben derim ki sana;
o titreyen eller benimdir,
ancak ölüm değildir korkum.
Tabutumu taşıyanlara,
yük olmaktan korkarım.
Hele bir de yükmüşüm gibi gelirsem onlara,
işte bundan ölesiye korkarım.
İsterim ki kendim yıkayayım ölümü,
ellerimle çakayım tabutumu.
Ve annemin dediğine göre,
kendi kendime kopardım kordonumu.
İstemem eş, dost, yâr, ana, baba,
çünkü düşman gerekmez bana.
Dövüşmeye takatim yoktur,
ve her gelen dövüşmeye gelir bana.
Ben isterim, yasıma kuş dönsün,
şenliğime kurt ulusun.
İstemem kalabalıklar,
cenazem bile kimsesiz olsun.
Haykırarak söylüyorum,
Ve de devam edeceğim söylemeye;
Canı cehenneme insan soyunun.
Kayıt Tarihi : 6.1.2026 16:16:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!