Neden Tutmadın Ellerimi Şiiri - Selçuk L ...

Camın öte yanında,
şehrin bulanık ışıklarında
yavaşça eriyen gölgeler gibiyiz.
Birbirine yaklaşamayan
iki dal,
iki kıyı,
iki yalnızlık…

Yağmur damlaları süzülüyor camdan,
her biri bir gözyaşı,
her biri dokunamadığım bir söz.
Sana uzattığım ellerim
boşlukta asılı kaldı,
senin gözlerinde
bir yabancının değil,
ihanetin sessizliği vardı.

Ben kalmak istedim,
ama kalbinde yol yoktu bana.
Senin dudaklarında sevda vardı,
ama o sevdanın arkasında
gizlenmiş bir hile saklıydı.
Her bakışında umut söylerken,
her adımında uzaklaştın.
Sözlerin sevgi dedi,
ama gözlerin,
soğuk bir yokluğu fısıldadı.

NEDEN TUTMADIN ELLERIMİ

Benim içimde
bir ömür kalacak cümleler vardı:
“Gitme,
yanımda kal,
tut ellerimi.”
Ama sen,
düşlerimi kırık bir cam gibi geride bıraktın.

Şimdi gece
ikiye bölünmüş bir nehir gibi akıyor aramızdan.
Ben kıyında hâlâ adını fısıldarken,
sen çoktan başka bir sabaha yürüyorsun.

Ve soruyorum yine,
kendi içimde kanayan bir yankıyla:
Neden tutmadın ellerimi?
Neden,
tüm imkânsızlıklar içinde
beni yalnız bıraktın?
Neden,
hilelerinin karanlığında
yüreğimin ışığını söndürdün?
Neden tutmadın ellerim sen…

NEDEN TUTMADIN ELLERIMİ

Oysa bil ki,
benim ellerimde sana ait
sonsuz bir güven vardı.
Benim parmak uçlarımda
hayatına adanmış bir ömür gizliydi.
Bir tek dokunuşla
kurtarabilirdin ikimizi de.
Ama sen,
o dokunuştan kaçtın,
o umudu bozdun,
o sevgiyi yıktın.

Şimdi ellerim boş,
ve içimde senin eksikliğin ağır.
Her sokak adını fısıldıyor,
her şarkı suskunluğunu…
Bir yangın gibi içimde büyüyorsun,
ama artık külünden bile
bir umut doğmuyor.

Ve anladım sonunda:
Hiçbir zaman düşlerimi taşımadın,
hiçbir zaman yaralarımı sarmadın,
hiçbir zaman ellerimi tutmak istemedin

NEDEN TUTMADIN ELLERIMİ

SELÇUK LEVENT

10/06/2025