sen, aşkı yalan, dostluğu gerçek
ve gülüşün ömre bedel
senin gözlerin bir kara delik
içeri çekiyor ve kayboluyorum sebepsizce
özlüyorum her gece
başımı yastığa koyduğumda nur yüzünü
ve düşünüyorum gözlerim kapanana kadar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta