Hülyalar saplandı çamura
Yakıldı ağıtlar vefasız bir sevgiye
Kara talihim neden böylesin
İçimde zabdedilmeyen bir zehirsin
Kırılırken kanadım
İki damla göz yaşım
Aktı kadehlerime.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta