öfkemi parmaklarımın ucunda taşıdım hep.
bende kalmasın dedim,
istemedim.
ilk tökezlememde düşüversin dedim.
gitti bitti diyeyim istedim.
ama hep birileri:
''pardon düşürdünüz'' deyip sırıtarak avuçlarıma bıraktı.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta